ร่างที่อ่อนระโหยของพญารากษสทศกัณฐ์ในคราบมนุษย์นอนทอดกายอย่างสิ้นเรี่ยวแรงบนพื้นกระดานที่ท่าสรงเนื่องจากความกระหายรุนแรงเสียจนแล่นปลาบไปถึงปลายเส้นผม แม้จะมีเวิ้งน้ำอยู่เบื้องหน้าแต่ก็ผ่านลงคอไปไม่ได้เลยสักหยด ตั้งแต่เกิดมาก็ไม่นึกว่าจะต้องบำเพ็ญทุกข์อย่างแสนสาหัสขนาดนี้ แต่เมื่อเทียบกับวิศณุกรรมนิมิตกรุงลงกาใหม่แล้ว สิ่งแลกเปลี่ยนก็สมแก่ราคาดี

ระหว่างที่ดวงตาหรี่ปรือดั่งจะสติจะดับ ภาพใบหน้างดงามสีเขียวนวลก็ปรากฏเบื้องหน้า

ท่าน้ำเขามีไว้ให้สรงนะราวณะ ไม่ใช่ให้นอนเล่น

ใบหน้างดงามของเด็กหนุ่มทำให้พญายักษ์แปลงผุดรอยยิ้มที่มุมปาก

หึ...ท่าทางเลือดนกที่เจ้าหามาให้จะหมดฤทธิ์เสียแล้ว

พระรามได้ฟังดังนั้นจึงลอบยิ้มขบขัน

งั้นอ้าปาก เอานี่ไป

นิ้วมือเรียวยาวกรีดผลมะขามป้อมรสเปรี้ยวฝาดป้อนร่างที่นอนสิ้นเรี่ยวแรง แต่เพียงได้ขบคำแรก พญายักษ์ก็บ้วนทิ้งเสียแทบไม่ทัน

อะไรของเจ้าเนี่ย!”

ร่างที่อ่อนแรงเมื่อครู่กลับพรวดลุกขึ้นมาได้ดั่งกำลังวังชากลับคืน

ตั้งใจเคี้ยวหน่อยสิ เราอุตส่าห์ไปถามชมพูพานมาว่ามีผลอะไรแก้กระหายน้ำได้บ้าง เขาว่าเป็นผลมะขามป้อมแถมยังอุตส่าห์ไปเสาะหาทั่วป่ามาให้

ผลอะไรของเจ้าไม่เป็นสรรพรสเลย ทั้งฝาดทั้งเปรี้ยว น่าจะหาวิธีทำให้หวานเสียหน่อย ไม่อย่างนั้นต่อให้กระรอกคงไม่แล

เด็กหนุ่มขมวดคิ้วอย่างจริงจัง เขานั่งขัดสมาธิกอดอกอยู่เคียงข้างร่างที่แผ่ห