ร่างที่อ่อนระโหยของพญารากษสทศกัณฐ์ในคราบมนุษย์นอนทอดกายอย่างสิ้นเรี่ยวแรงบนพื้นกระดานที่ท่าสรงเนื่องจากความกระหายรุนแรงเสียจนแล่นปลาบไปถึงปลายเส้นผม แม้จะมีเวิ้งน้ำอยู่เบื้องหน้าแต่ก็ผ่านลงคอไปไม่ได้เลยสักหยด ตั้งแต่เกิดมาก็ไม่นึกว่าจะต้องบำเพ็ญทุกข์อย่างแสนสาหัสขนาดนี้ แต่เมื่อเทียบกับวิศณุกรรมนิมิตกรุงลงกาใหม่แล้ว สิ่งแลกเปลี่ยนก็สมแก่ราคาดี

ระหว่างที่ดวงตาหรี่ปรือดั่งจะสติจะดับ ภาพใบหน้างดงามสีเขียวนวลก็ปรากฏเบื้องหน้า

ท่าน้ำเขามีไว้ให้สรงนะราวณะ ไม่ใช่ให้นอนเล่น

ใบหน้างดงามของเด็กหนุ่มทำให้พญายักษ์แปลงผุดรอยยิ้มที่มุมปาก

หึ...ท่าทางเลือดนกที่เจ้าหามาให้จะหมดฤทธิ์เสียแล้ว

พระรามได้ฟังดังนั้นจึงลอบยิ้มขบขัน