พญายักษ์ผู้มีกายสีเขียวเรืองรองหยิบคันธนูและศรนาคบาศขึ้นมาตั้งท่าอย่างเชื่องช้า เขาไม่จำเป็นต้องรีบร้อนแต่อย่างใดเนื่องจากลิงไพร่ตัวร้ายยังคงนอนหลับสนิทอยู่บนตั่งนอนและไม่มีทีท่าจะรู้ตัวว่าคมศรกำลังหันเข้าหาตัวอยู่ ยักษ์หนุ่มมองตรงไปยังร่างที่หลับพริ้มผ่านสายธนูที่บัดนี้ขึ้นตึง ทันทีที่ปลายศรอยู่ตรงตำแหน่งหัวใจ นิ้วที่รั้งไว้ก็ปลดพันธนาการปล่อยให้ลูกธนูแล่นตรงไปยังหนุมานอย่างรวดเร็ว

"อ๊ะ"

ลิงขาวสะดุ้งเฮือก!

ศรนาคบาศที่ควรแล่นทะลุหัวใจกลับกลายเป็นพญานาคขนาดเท่าต้นขาพันรัดรอบตัวจนแทบหายใจไม่ออก ดวงตาตื่นๆ หันมามองบุรุษที่ยืนถือคันศรตรงหน้าอย่างแปลกใจและตระหนก

"ตะเองชอบเล่นแบบมัดหรอกเหรอ"

หนุมานทำตาปริบๆ แต่อีกฝ่ายถึงกับทำคันศรหลุดมือ

"อย่าพูดบ้าๆ! ข้าก็แค่จะหาทางลากตัวลิงไพร่อย่างแกไปพิจารณาความหน้าบัลลังก์ง่ายๆ เท่านั้นเอง"

"แต่ตรงนั้นแ