พญายักษ์ผู้มีกายสีเขียวเรืองรองหยิบคันธนูและศรนาคบาศขึ้นมาตั้งท่าอย่างเชื่องช้า เขาไม่จำเป็นต้องรีบร้อนแต่อย่างใดเนื่องจากลิงไพร่ตัวร้ายยังคงนอนหลับสนิทอยู่บนตั่งนอนและไม่มีทีท่าจะรู้ตัวว่าคมศรกำลังหันเข้าหาตัวอยู่ ยักษ์หนุ่มมองตรงไปยังร่างที่หลับพริ้มผ่านสายธนูที่บัดนี้ขึ้นตึง ทันทีที่ปลายศรอยู่ตรงตำแหน่งหัวใจ นิ้วที่รั้งไว้ก็ปลดพันธนาการปล่อยให้ลูกธนูแล่นตรงไปยังหนุมานอย่างรวดเร็ว

"อ๊ะ"

ลิงขาวสะดุ้งเฮือก!

ศรนาคบาศที่ควรแล่นทะลุหัวใจกลับกลายเป็นพญานาคขนาดเท่าต้นขาพันรัดรอบตัวจนแทบหายใจไม่ออก ดวงตาตื่นๆ หันมามองบุรุษที่ยืนถือคันศรตรงหน้าอย่างแปลกใจและตระหนก

"ตะเองชอบเล่นแบบมัดหรอกเหรอ"

หนุมานทำตาปริบๆ แต่อีกฝ่ายถึงกับทำคันศรหลุดมือ

"อย่าพูดบ้าๆ! ข้าก็แค่จะหาทางลากตัวลิงไพร่อย่างแกไปพิจารณาความหน้าบัลลังก์ง่ายๆ เท่านั้นเอง"

"แต่ตรงนั้นแน่นจังเลย ลูกพี่บอกพี่พญานาคให้คลายหน่อยสิ"

พญาวานรดิ้นยุกยิกอยู่บนเตียงและเหล่ไปยังหว่างขาซึ่งถูกลำตัวพญานาคสีเขียวเลื่อมพาดผ่าน

อินทรชิตมองและแก้มแดงระเรื่อขึ้นโดยไม่ได้ตั้งใจ เขาเหล่ดวงตาออกไปทางอื่นครู่หนึ่งแล้วจึงหันมายืดอกและปรายตามองอย่างเฉยชาอีกครั้ง

โดนรัดแค่นี้ก็โอดโอยเสียแล้ว ไหนว่าเป็นพญาวานรมากรักมากฤทธิ์ เจ้าชู้ประตูดินจนเป็นที่เลื่องลือไม่ใช่รึไง

ท่านไม่ควรไปเชื่อข่าวลือพรรณนั้นนะ

หนุมานทำหน้าจริงจังจนดูผิดเป็นคนละคน ทำเอาพญายักษ์แปลกใจเล็กน้อยว่าเรื่องที่ควรจริงจังเจ้าลิงไพร่กลับทำเป็นเล่น แต่เรื่องเล่นๆ กลับจริงจังขึ้นมา

แล้วเรื่องจริงเป็นยังไง

บุรุษสูงโปร่งถามกลับด้วยเสียงทุ้มต่ำ

เรื่องจริงก็...

ใบหน้าหล่อเหลาดูจริงจังขึ้นมาทันที

เรื่องจริงก็ต้องพิสูจน์ด้วยตัวเองสิจ๊ะ ไม่ชิมด้วยตัวเองแล้วจะรู้ได้ยังไงว่าพญานาคของเค้าฤทธิ์แรงกว่าพญานาคจากศรนาคบาศตัวเนี้ย

ลิงขาวปรายดวงตาหันไปเหล่มองตรงจุดยุทธศาสตร์เบื้องล่างที่ถูกพญานาครัดตรึงก่อนจะช้อนสายตาขึ้นมามองคู่สนทนาพร้อมกับยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

อินทรชิตอยากจะบ้า!

เขานึกโกรธตัวเองที่เผลอคิดไปว่าไอ้ลิงไพร่ตัวนี้จะคิดอะไรเป็นผู้เป็นคนขึ้นมาบ้าง ที่ไหนได้ สมองคงไหลไปรวมกันอยู่ที่ใต้เข็มขัดหมดแล้วล่ะมั้ง