ใบหน้ายิ้มระรื่นและดวงตาซื่อมองตรงมายังกาลสิทธิโคดมซึ่งนั่งกระสับกระส่ายอยู่บนตั่งนอนในห้องพักของตนเอง พญายักษ์ในร่างโยคีแทบจะนั่งติดที่อยู่ไม่ไหวเนื่องจากระหว่างที่คิดจะตรงดิ่งไปชำระแค้นพระรามถึงห้อง เจ้าตัวกลับปรากฏกายขึ้นที่หัวบันไดและเข้ามาขอสนทนาด้วยถึงในห้องเสียอีก

ขอบคุณท่านอาจารย์ที่อนุญาตให้ข้ามารบกวนยามพักผ่อน

พระรามทักทายด้วยน้ำเสียงนุ่มเย็นดั่งกระดิ่งเงิน เพียงได้ฟังก็เหมือนมีน้ำเย็นมาชโลมใจ

องค์รามมีกิจอันใดหรือ จำได้ว่าท่านจะสนทนากับเราในวันพรุ่งนี้

พญายักษ์เปรยดั่งจะผัดผ่อน แต่ก็ระลึกได้ภายหลังว่าเขากำลังจะมุ่งไปหาพระรามอยู่แล้วมิใช่หรือ

เรื่องนี้คงคุยต่อหน้าคนอื่นไม่ได้ ข้าเลยจะขอ...

มหาบุรุษกายสีเขียวหลบตาอย่างเอ