แสงเดือนยอสว่างกระจ่างไปทั่วผืนป่าบนยอดเขาคันธกาฬงดงามราวกับพระจันทร์ร่ายโศลกและดวงดาวขับลำนำ มหาบุรุษกายสีเขียวนวลทอดดวงตางามมองลอดช่องแกลในห้องบรรทมด้วยหัวใจเศร้าหมอง ยามนี้ทั้งร่างเหมือนไร้ชีวิต เป็นเพียงเปลือกถั่วที่ว่างเปล่าบรรจุไว้เพียงเมล็ดพันธุ์ของความเศร้าและความรู้สึกผิดจนเต็มหัวใจ

ท่านพี่ราม...

พระลักษณ์ซึ่งเฝ้าอยู่ในห้องบรรทมเปรยขึ้นด้วยดวงหน้าสลดเช่นกัน

ขอบใจที่อยู่เป็นเพื่อนเรา เจ้าไปพักผ่อนเถอะ

ดวงหน้างดงามฉาบด้วยความโศกสลดจนอนุชาไม่อาจละสายตาไปได้ พระลักษมณ์ส่ายใบหน้าช้าๆ อย่างอาทรและเงยพักตร์ขึ้นมองพระรามอีกครั้ง

คืนนี้ข้าขออยู่กับท่านพี่เถิด