“อ...อา...” 

เสียงลมหายใจกระเส่าดังขึ้นอย่างแผ่วเบากลางห้อง “เลอ ตัว” ห้องพักที่ดีที่สุดของชาโตว์ รอยซี่ ปราสาทที่พรั่งพร้อมด้วยทาสที่จะสร้างความบันเทิงแห่งเนื้อหนังและกามารมณ์ให้กับมาสเตอร์ทุกคนที่เข้ามาใช้บริการ

เด็กหนุ่มผมสีดำสนิทมีผ้าผูกตาสีเดียวกับเส้นผมพันธนาการไว้ทรุดใบหน้าลงซบกับไหล่ของบุรุษเบื้องหน้าอย่างอ่อนแรง เขานั่งคร่อมบนตักชายหนุ่มด้วยร่างกายท่อนล่างเปลือยเปล่าในระหว่างที่ท่อนบนยังมีเสื้อเชิ้ตปลดกระดุมคลุมกาย มือใหญ่ที่โอบอยู่รอบเอวลากลงกระชับบั้นท้ายเป็นระยะอย่างเอ็นดู เด็กหนุ่มได้รับบัญชาให้สำเร็จความปรารถนาด้วยมือของตัวเอง แต่จนบัดนี้ก็ยังไม่สำเร็จ

เช่นเดียวกับทุกครั้งที่ผ่านมา บุรุษผมสีทองคำราวกับมงคลเทวทูตเรียกหาเขาเพียงเพื่อโอบกอด จุมพิต และมองดูกิจกรรมอันน่าอายของเขาเท่านั้น ไม่แม้แต่จะรุกรานหรือทำให้ได้แผล ที่แตกต่างไปกว่าสี่ครั้งที่ผ่านมาคือครั้งนี้ ครั้งที่ห้า บริวารคนสนิทของชายหนุ่มได้รับอนุญาตให้เข้ามานั่งดูอยู่ใกล้ๆ ด้วย แม้เด็กหนุ่มจะมองไม่เห็นแต่ก็รู้สึกได้ถึงสายตาริษยาที่จ้องตรงมาจากมุมใดมุมหนึ่งของห้อง

อาจจะเป็นเพราะสายตานี้ที่ทำให้เขาไม่สามารถบรรลุอารมณ์ที่ปรารถนาได้

“พอมีคนจ้องเพิ่มอีกคนก็เลยไม่มีอารมณ์เหรอ ซาช่า”

เสียงทุ้มนุ่มรัญจวนใจเช่นเดิมกระซิบหยอกที่ใบหู

“ขออภัยครับ”

เด็กหนุ่มยังคงค้างคามือที่หยุดนิ่งไว้ที่เดิมและซบใบหน้าบนไหล่อย่างเหน็ดเหนื่อย

“ถอดกระดุมเสื้อให้ฉันหน่อยสิ ฉันร้อนซะแล้ว”

ซาช่ารับฟังอย่างแปลกใจ ทุกครั้งที่ผ่านมาเขาไม่เคยเห็นบุรุษคนนี้จะยอมปลดอาภรณ์แม้กระดุมสักเม็ด หรือครั้งนี้มีเจตนาจะยั่วเด็กหนุ่มชาวจีนที่พามาด้วยกันจึงได้อนุญาตให้เขาได้ทำเช่นนี้

ปลายนิ้วคลำหากระดุมเสื้อและปลดออกอย่างไม่ยากเย็นนัก แม้ดวงตาจะมองไม่เห็น แต่สัมผัสผ่านมือทำให้เด็กหนุ่มรับรู้ได้ว่าชายผู้นี้มีกล้ามเนื้อหนักแน่นที่น่าหลงใหลมาก ยิ่งได้ลูบไล้สัมผัสก็ยิ่งปรารถนามากขึ้นทวีคูณ

“ผม...อยากสัมผัสด้วยริมฝีปากครับ”

ซาช่าวอนขออย่างสุภาพ ซึ่งฝ่ายมาสเตอร์เองก็ยิ้มอย่างถูกใจก่อนเอนกายลงนอนราบบนเตียงอนุญาตให้ทำได้

ราฟส่งดวงตาสีน้ำเงินเข้มไปยังเด็กหนุ่มชาวจีนอย่างเจ้าเล่ห์

“มาใกล้ๆ สิจิน”