ดวงตาสีทองที่เศร้าโศกมองดูเข็มฉีดยาขนาดเล็กเข็มแล้วเข็มเล่าถูกปักลงที่แขน ภาพตรงหน้าของเขาพร่าเลือนไปเรื่อยๆ ใบหน้าที่อยู่ภายใต้หน้ากากของชายหนุ่มที่ยืนตระหง่านเป็นอย่างไรก็ไม่แน่ใจ เขารู้เพียงว่าจะต้องไม่ลืม

“ไม่...ผมจะไม่ลืม...”

“ลืมซะซาช่า อย่าให้ฉันถึงกับต้องฆ่าเธอเลย”

บุรุษสูงใหญ่หยิบยาเข็มถัดไปฉีดเพิ่มลงไปอีก จนเมื่อเห็นว่าคอของซาช่าไม่สามารถพยุงศีรษะให้ตั้งตรงได้อีกแล้วจึงหยุดมือ ปล่อยให้ร่างของเด็กหนุ่มนอนทิ้งตัวอย่างสิ้นแรงอยู่บนเตียงด้วยดวงตาหรี่ปรือ

“ผมรัก...คุณ...”

“เธอมันบ้าแท้ๆ ซาช่า น่าเสียดายจริงๆ”

เขาโน้มใบหน้าลงจุมพิตเด็กหนุ่มอีกครั้งอย่างอ่อนหวานพร้อมกับปักยาลงไปอีกเข็มจนเลือดจากรอยเข็มนับสิบรอบไหลอาบแขน

“หมดสติไปแล้วครับ”

จินซุยโซเปรยขึ้นเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ตอบสนองอีกแล้ว เขามองดูราฟถอนริมฝีปากออกอย่างเสียดายก่อนค่อยๆ อุ้มร่างเปลือยเปล่าไปนอนบนเตียงและห่มผ้าให้อย่างดี ความริษยาแล่นริ้วขึ้นมาเส