ดวงตาสีชาดสดของหนุมานจ้องตรงไปยังร่างไร้ลมหายใจของนางสีดาผู้เป็นดั่งมารดรแห่งทัพวานร ในระหว่างที่พลพรรคต่างก้มหน้าร่ำไห้จนโหยหวนไปทั่วเขาคันธกาฬ มีแต่ลิงเผือกตัวเดียวที่ไม่มีแม้น้ำตาสักหยด ทว่ากลับจ้องมองพิจารณาอย่างเคร่งขรึมผิดวิสัย แม่ทัพสุครีพสังเกตได้ถึงความผิดปกติของหลานชายจึงปราดตรงเข้ามาเจรจาด้วยกลัวว่าหลานโง่จะเศร้าจนน็อตหลุดและเผลอทำอะไรวิปริตวิปลาสขึ้นมาอีก

“เจ้าเงียบจนน้าพิศวงแก่ใจ หรือจะโศกเศร้าอาลัยเสียจนพูดไม่ออก”

พญาวานรกายสีแดงจัดดั่งครั่งเปรย

ใบหน้าหล่อเหลาที่บัดนี้สงบนิ่งผิดธรรมดาละสายตาจากร่างที่ยังคงสุกปลั่งงามหมดจดปรายขึ้นมองผู้ถาม

“เค้าว่ามีอะไรแปลกๆ เกี่ยวกับแม่หญิงสีดานะท่านน้า”

“ถ้าเจ้าหมายถึงว่าทำไมนางจึงไม่หายใจ ข้าก็จะอธิบายว่านางสิ้นลมไปแล้ว”

น้าชายอธิบายจากพื้นฐานที่สุดราวกับอธิบายเด็กสามขวบเพราะเขาไม่มั่นใจว่าหลานของเขาจะเข้าใจการณ์นี้ได้มากน้อยเพียงใด แต่ริมฝีปากบิดเบี้ยวและ