กลางที่ประชุมของเหล่าเสนาวานรในทัพพระราม เสียงเซ็งแซ่ดังขึ้นเมื่อได้รู้ว่าภารกิจสำคัญในการล่วงหน้าไปดูต้นทางปลายถนนตกเป็นของคนธรรพ์ซึ่งจำแทบไม่ได้ว่ามาร่วมทัพนี้ตั้งแต่เมื่อใด

ประคนธรรพ์วางพิณคู่ใจลงข้างกาย ประณตมือทำความเคารพองค์รามซึ่งนั่งรอฟังผลบนอาสนะด้วยใจจดจ่อ ฝ่ายพิเภกเองไม่ล่วงรู้ถึงแผนนี้แต่แรกจึงรู้สึกขุ่นใจเล็กน้อยที่องค์รามมิได้มาปรึกษาตน ความขุ่นใจฉายในดวงตาชัดเจนเสียจนมาตุลีซึ่งนั่งห่างออกไปไกลรู้สึกได้

“เจ้าไปดูปลายถนนแล้วได้เห็นสิ่งใดบ้าง”

น้ำเสียงนุ่มนวลยามเอ่ยโอษฐ์ถาม

“ปลายถนนคือเขามรกต ข้าเห็นว่าที่นั่นมีสวนผลไม้กำลังสุกงอมมากมาย กลิ่นหอมหวานลอยตลบอบอวลจนคิดว่าสามารถพักกองได้โดยมิขาดแคลนเสบียง น้ำท่าก็ใสสะอาดน่าดื่ม ชัยภูมิล้วนเต็มไปด้วยร่มไม้ เหล่าวานรคงได้พักพิงอย่างสงบก่อนรบพุ่งเป็นแน่”

ประคนธรรพ์รายงานด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเนื่องว่าเกรงสายตาอมาตย์วานรใหญ่น้อยที่จ้องตรงมา เขาไม่เคยเป็นจุดสนใจมาก่อนจึงไม่ใคร่จะคุ้นนัก