กลางห้องบรรทมเงียบสงัด พลับพลาประทับของพระยาพิเภกมีเพียงแสงจากตะเกียงน้ำมันสว่างนวลให้แสงอบอุ่นราวกับแสงพระจันทร์ พญายักษ์เฝ้าปรนนิบัติเชษฐาทศกัณฐ์เป็นอย่างดีแต่หัวค่ำ เขาสาละวนนำผ้าฝ้ายชุบน้ำเย็นพอหมาดบรรจงวางลงบนหัวไหล่ของพญารากษสซึ่งมีแผลเป็นกว้างอย่างระวัง เพียงแค่บาดแผลครั้งเก่าได้ความเย็นจากน้ำ ความปวดร้อนจึงค่อยบรรเทา

“พระเชษฐายังเจ็บอยู่หรือไม่”

พิเภกพิศใบหน้าบิดเบี้ยวขององค์เหนือหัวที่มิได้เห็นบ่อยนัก ด้วยว่าทุกครั้งนางมณโฑมเหสีเอกจะเป็นผู้ปรนนิบัติให้เป็นอย่างดี เป็นงานที่กระทั่งนางกำนัลหรือชายารองก็มิอาจกระทำ เพราะใบหน้าอ่อนแอเช่นนี้มิได้อนุญาตให้ใครมองดูเสียก็ได้

การที่เขาได้รับใช้ใกล้ชิดเช่นนี้จึงรู้สึกเป็นเกียรติเหลือกำลัง

“อืม ดีขึ้นแล้ว ขอบใจ”