ภายในห้องบรรทมของพระยาพาลีแห่งเมืองขีดขิน พญารากษสทศกัณฐ์ในวัยหนุ่มฉกรรจ์ซึ่งยังคงถูกพันธนาการแน่นจนไม่อาจขยับแขนได้ดังใจนึกจ้องดวงเนตรตรงไปยังวานรตัวน้อยกายสีแดงชาดที่นั่งมองตรงมาตาแป๋ว วานรตัวนี้เห็นทีจะอายุไม่เกินสิบสองสิบสามปี เด็กกว่าเขาไม่เท่าใด แต่ทำไมจึงมานั่งอยู่ในห้องเจ้าเมืองขีดขินได้

“เจ้าเป็นโอรสของพาลีที่เก็บซ่อนไว้รึ กายสีแสบตาเสียจริง ลูกของพระอาทิตย์หรืออย่างไร”

พญายักษ์เดาซึ่งก็ถูกต้องอย่างไม่น่าเชื่อ

“ไม่ใช่หรอกพี่ยักษ์ พระเชษฐาพาลีเป็นพี่ข้าเอง ข้าเป็นน้องชายชื่อสุครีพ”

ว่าแล้ววานรกายสีชาดก็คลี่ยิ้มหวานน่าเอ็นดู

“แล้วเจ้ามานั่งมองหน้าข้าทำไม”

วานรน้อยจึงมองลงที่เครื่องต้นสำรับมากมายเบื