เมื่อรู้สึกได้ถึงความเย็นที่มาสัมผัสหัวไหล่ ดวงเนตรพญารากษสทศกัณฐ์ค่อยๆ ลืมขึ้นอย่างเชื่องช้า ดวงพักตร์พร่าเลือนที่อยู่ตรงหน้ามิทำให้แน่ใจได้ว่าเป็นผู้ใด แต่องค์ก็คลี่ยิ้มให้อย่างไมตรี

“ขอบใจพาลี”

พระยาพิเภกได้ยินก็เหลือกตาอย่างตกใจ จนเมื่อเชษฐาได้สติกลับมาเต็มใบอีกครั้งจึงรู้องค์ว่าเผลอเรียกชื่อผิดไป

“ไม่สิ พิเภกสินะ เรานึกว่ายังอยู่ในฝัน”

“พระเชษฐาทรงสุบินถึงพระยาพาลีหรือพะย่ะค่ะ”

เอ่ยไปแล้วก็นึกอยากตบปากตัวเอง พิเภกเคยได้ยินมาว่าเมื่อครั้งพระเชษฐาทศกัณฐ์แปลงเป็นปูยักษ์บุกไปพิธีสรงน้ำขององคต โอรสในพระยาพาลีเจ้าเมืองขีดขิน กลับพลาดท่าถูกจับไว้ถึงเจ็ดวันและกลับมาด้วยสภาพบอบช้ำ ถึงขนาดต้องวอนขอให้ฤาษีโคบุตรช่วยถอดดวงใจออกจากตัวเพื่อเพิ่มอิทธิฤทธิ์และฆ่าไม่ตายเลยทีเ