บัดนั้น ราชยานเวไชยันต์จากทิพยพิมานดำเนินแล่นลัดสู่ถนนเหนือท้องสมุทรบ่ายหน้าไปยังเชิงเขามรกตอย่างสง่างาม มาตุลีบังคับเขนเทียมสินธพอาชาพันเทวบุตรอย่างชำนาญเสียจนพระรามที่ประทับอยู่ด้านในแทบไม่รู้สึกถึงแรงสะเทือนจากพื้นหินแม้แต่น้อย

มหาบุรุษกายสีเขียวนวลประทับนั่งบนราชอาสน์ด้วยดวงหน้าเบื่อหน่าย ดวงเนตรเหลือบซ้ายแลขวาก็ถอนใจอย่างเหน็ดเหนื่อย

“ถอนใจด้วยเหตุใดหรือท่านพี่”

พระลักษมณ์เอ่ยถาม

“เจ้าดูเอาเถิดลักษมัณ รถแก้วเวไชยันต์นั้นไซร้เป็นเทวยานสูงค่าขององค์อินทร์ แต่ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องสร้างเสียใหญ่โตราวกับพลับพลา มิน่าจึงต้องใช้สินธพเทียมเทวบุตรพันองค์จึงจะลากเลื่อนได้ ถ้าปล่อยไว้นิ่งๆ เฉยๆ มันก็วังทั้งหลังดีๆ นี่เอง”

อนุชากายสีทองได้สดับก็อมยิ้ม

“ก็ใหญ่ดีมิใช่หรือท่านพี่”