ภายในห้องบรรทมกลางพระราชวังแสนวิจิตรแห่งกรุงลงกา กลิ่นกำยานฟุ้งกระจายละลายโอบล้อมบรรยากาศห้องที่บัดนี้มีแต่ความเงียบสงัด แสงจันทร์นวลสาดผ่านแพรม่านบางลงมายังร่างของพญารากษสลงกาวราชที่บัดนี้ประทับนั่งบนราชอาสน์ด้วยดวงพักตร์กลัดกลุ้ม สายเนตรจ้องตรงไปยังร่างสูงใหญ่ของอนุชาที่บัดนี้นอนหลับนิ่งอยู่บนแท่นบรรทม แขนซ้ายมีผ้าฝ้ายลงยันต์พันไว้อย่างแน่นหนา แม้ว่าหมอหลวงจะให้คำมั่นว่ารอยฟันนั้นแสนเรียบกริบจนการต่อแขนเป็นไปไม่ยากนัก แต่คงเป็นครั้งแรกที่เขาเห็นกุมภกรรณเสียท่าให้ศัตรู และยังเป็นต่อหน้าต่อตาเขาเสียด้วย นึกแล้วก็ยิ่งแค้นไม่หาย

“โอย...”

เสียงพญายักษ์สูงใหญ่ครวญ

“เจ็บรึกุมภกรรณ”

พญารากษสทศกัณฐ์ลุกพรวดขึ้นและดำเนินตรงไปนั่งบนแท่นบรรทมเคียงข้าง เขาหยิบผ้าฝ้ายชุบน้ำบนหน้าผากที่บัดนี้อุ่นร้อนออกและชุบน้ำเย็นในขันเงินก่อนวางลงที่เดิมอีกครั้ง เม็ดเหงื่อผุดพรายทั่วกายบัดนี้เริ่มลดลงแล้ว คาดเดาว่าความเจ็บปวดคงเริ่มทุเลา