ภายในห้องบรรทมที่ประดับด้วยปะการังและเปลือกหอยล้ำค่า พญายักษ์อินทรชิตยืนตระหง่านภายในห้องแต่งองค์อย่างสงบ เขายื่นมือออกให้เหล่านางกำนัลถอดเครื่องทรงและบรรดาเครื่องประดับสูงค่าออก ดวงเนตรพิศผ่านซี่แกลประดับบานบัญชรยังสระปทุมมาภายนอกก็รู้สึกใจหาย แม้เชษฐาจะอยู่ในกรุงบาดาลเป็นแน่ แต่หากยังไม่ได้พบกับตัวก็ยังอดห่วงมิคลาย

“ว๊าย! จ...เจ้าเข้ามาได้ยังไง!

นางกำนัลอุทาน

ดวงเนตรพญายักษ์ปรายข้ามไหล่ไปมองก็เป็นดังคาด ลิงเผือกนั่งหน้าแป้นแล้นอยู่บนเก้าอี้อย่างใจเย็นไร้ซึ่งแรงสะทกสะท้านจากเสียงกรีดกริ้วของเหล่านางยักขินีทั้งหลาย

“เวลาถอดเสื้อยังต้องมีคนถอดให้ด้วยเหรอ”

ลิงหนุ่มที่นั่งเท้าคางเอียงคอน่ารัก

“เข้ามาทำไม”

สุรเสียงทุ้มหนักเอ่ยถาม

“ถ้าอยากได้คนถอดให้ล่ะก็...”

หนุมานลุกพรวดขึ้นดำเนินตรงไปแหวกเหล่านางกำนัลยักขินีที่หน้าตาไม่ถูกโฉลกออกไปจนถึงตัวพญายักษ์ เขาเงยหน้ามองด้วยรอยยิ้มทะเล้น

“ท่านก็รู้ว่าเรื่องนี้มีคนทำเก่งกว่านางๆ พวกนี้ตั้งเยอะ”

ว่าแล้วก็วาดแขนโน้มคอให้อินทรชิตลงมารับจุมพิตอย่างดูดดื่ม เหล่านางกำนัลเห็นก็ได้แต่กรี๊ดกร๊าดปิดตาเป็นการใหญ่

พญายักษ์ไม่ได้ขัดขืนแต่อย่างใด เขาช้อนดวงเนตรขึ้นลอบมองไปยังเหล่านางๆ ที่กระดากอายเหลือแสน เห็นดังนั้นจึงปัดมือไล่ให้นางกำนัลออกไปให้หมด เหล่านางจึงรีบรุดออกจากห้องไปเสียโดยเร็ว พลันมือใหญ่จึงค่อยสอดไล้เส้นผมควันไฟอย่างหนุ่มนวล ก่อนกระชากดึงจนใบหน้าวานรผลถอยออกมาอย่างแรง

“อย่าทำตัวเหมือนลิงไพร่เช่นนี้!

อินทรชิตดุเสียงแข็ง แต่ฝ่ายที่รับฟังก็ยังยิ้มเหมือนไม่รู้สึกรู้สาอย่างใด

“แต่เมื่อกี้ดาร์ลิ้งก็จูบเค้าตอบไม่ใช่เหรอ แถมยังไล่นางกำนัลออกไปหมดด้วย”

“นั่นก็เพราะเราไม่อยากให้ใครรู้ว่าเจ้าคือหนุมานแห่งทัพพระรามน่ะสิ ก็เลยแสร้งทำเป็นว่าเจ้าคือลิงป่าที่บังเอิญเก็บตกได้ริมทาง เลยพามาด้วยความเสน่หาก็เท่านั้น”

ดวงหน้าหล่อเหลาจริงจังยิ่งทำให้ลิงหนุ่มเคลิ้มลอยถึงวิมานด้วยความหลงใหล ฝ่ายอินทรชิตเมื่อเห็นว่าคงสอนสั่งไปเจ้าลิงตัวแสบก็คงไม่รู้งานจึงได้ผละออกมาปฏิบัติกิจถอดเครื่องทรงต่อ

หนุมานยืนดูพญายักษ์ถอดเครื่องทรงด้วยองค์เองต่อด้วยรอยยิ้ม

“ว้า...คิดอะไรยากจัง ที่เค้าอยากรู้คือปกติตะเองหิ้วลิงหล่อๆ ริมทางไปนอนด้วยบ่อยมั้ยเนี่ย”

“อย่าลามปาม!

ยิ่งโดนดุกลับยิ่งกระดิ๊กระด๊า หนุมานตรงเข้าไปช่วยพญายักษ์ปลดเครื่องทรงอีกแรง แต่แค่เห็นแผ่นอกกว้างสีเขียวเข้ม ก็อดรนทนไม่ไหวต้องขอซบสักนิด

“ซบอะไร”

“หน่มน้มน่ะจิ”

“ถอยไป เกะกะ เราจะเปลี่ยนชุดไปสรง”

“ไม่ต้องอาบน้ำก่อนก็ได้ ปั่มป๊ามกันเลยแล้วค่อยอาบเค้าก็โอเค”

อินทรชิตปวดเศียร เขาพยายามผลักใบหน้าทะเล้นออกให้ห่างแต่ดูเหมือนความไวของวานรก็ยังคงหลบหลีกพัลวันพันแข้งพันขาจนกลับมากอดได้อีกครั้งในที่สุด

"ปล่อยเดี๋ยวนี้นะไอ้ลิงไพร่!

“แหม...ไม่ได้เรียกแบบนี้ตั้งนาน คิดทึ๊งคิดถึง”

หนุมานเล่นลิ้น เขาเดินรุกเบียดดันให้ร่างสูงใหญ่ล้มตัวลงบนอาสนะก่อนจะทรุดกายลงลงคุกเข่าเบื้องหน้า มือขาวสว่างสอดไล้ใต้ผ้าชายไหวและผ้านุ่งของพญายักษ์ สัมผัสผิวกายภายในที่เริ่มอุ่นร้อนขึ้นทีละน้อย

“เค้าหิวแล้วล่ะ ขอหม่ำก่อนได้ไหม”

“เดี๋ยวนางกำนัลก็ยกสำรับเครื่องต้นมาแล้ว!

“ตะเองก็รู้ว่าที่เค้าอยากกินไม่ใช่เครื่องต้น”

ใบหน้าหล่อเหลาของลิงเผือกเงยขึ้นจ้องตรงอย่างสงบผิดหูผิดตาจากที่เห็นทะลึ่งทะเล้นเมื่อครู่ อินทรชิตที่เอนหลังถึงกับหายใจไม่เป็นจังหวะ เขาไม่คุ้นเคยกับกิริยานิ่งเงียบของลิงแสบตัวนี้เท่าใดนัก แต่ดูเหมือนดวงตาอ้อนที่แสนมั่นอกมั่นใจทำให้หัวใจเขาสั่นไหวเสียแล้ว

มือใหญ่ยินยอมเอื้อมปลดรัดองค์ออก เผยให้ผิวกายร้อนแข็งปรากฏเบื้องหน้าวานรหนุ่ม ดวงหน้าพญายักษ์แดงระเรื่ออย่างเขินอาย เขาหันใบหน้าไปทางอื่นด้วยว่าไม่อาจทนละอายก้มลงมองได้ จนเมื่อหนุมานโน้มพักตราลงสัมผัสความอุ่นร้อนด้วยริมฝีปากและลากปลายลิ้นแตะหยอก ทั้งกายก็ราวกับจะล่อยลอยขึ้นสู่วิมาน

“อา...”

เสียงผ่อนลมหายใจและครวญเครือของพญายักษ์ทำให้วานรเผือกอมยิ้ม ลิงหนุ่มผ่อนจังหวะอย่างเชื่องช้า ค่อยไล้ปลายลิ้นโลมไล้จากปลายยอดถึงโคน ไล้เลียผิวกายเบื้องล่างและกลืนกินเสียราวกับลูกกวาดหวานหอม โอบมือโลมรัดและชักดึงแผ่วเบา จนเมื่ออิ่มเอมจึงค่อยกลับมาลูบไล้ความร้อนที่ทอดยอดชูชันอีกครา

“ดาร์ลิ้ง เค้าอยาก...”

“กระหม่อมมาถวายเครื่องต้นเจ้าค่ะ”

เสียงนางกำนัลดังขึ้นจากภายนอกบานทวารหยุดคำหวานของหนุมานไว้เพียงครึ่ง

พญายักษ์ที่เอนกายเคลิบเคลิ้มกับการโลมเล้าถึงกับหอบหายใจระรัว เขามองข้ามไหล่หันกลับไปพิศบานทวารอย่างครุ่นคิด แล้วจึงตัดสินใจเปล่งเสียงตอบ

“เข้ามา”

หนุมานที่ยังคงปรนนิบัติไม่ขาดปากถึงกับยิ้มพรายและกลอกตาขึ้นมองดวงหน้าหล่อเหลาของพญายักษ์อย่างประหลาดใจ

นางกำนัลสามนางได้สดับจึงเปิดบานทวารเข้ามา พวกหล่อนลอบมองด้านหลังของเก้าอี้ที่หันออกไปทางบานบัญชรและเห็นว่าพญายักษ์นั่งพักอยู่ จึงเลี่ยงเดินไปวางสำรับคาวหวานไว้บนโต๊ะรับแขกอีกบริเวณ ซึ่งทำให้เห็นอย่างชัดเจนว่าวานรหนุ่มกำลังนั่งคุกเข่าเบื้องหน้าและบริการอย่างเผ็ดร้อน จนเมื่อหล่อนวางสำรับเสร็จก็รีบรุดออกไปโดยเร็ว

เมื่อเสียงบานทวารปิดลง หนุมานถอนริมฝีปากออกและโอบมือรีดเร้นเป็นจังหวะเชื่องช้า ใบหน้าทะเล้นคลี่ยิ้มและเงยขึ้นมองแนวกล้ามท้องแสนเสน่หา ไล้สายตาขึ้นยังแผ่นอกกว้างนูนแน่นจนถึงดวงหน้าหล่อเหลาเปี่ยมอารมณ์ของพญายักษ์

“ชอบให้มีคนดูหรอกเหรอจ๊ะดาร์ลิ้ง เพิ่งได้รู้รสนิยมของพญายักษ์อินทรชิตว่าพิสมัยแบบนี้เอง”

หนุมานหยอกเอิน

“เราไม่ได้สั่งให้หยุดปาก”

เสียงทุ้มบัญชาจนฝ่ายที่ฟังหัวเราะคิกคัก

“รู้ไหมว่าใบหน้าดาร์ลิ้งตอนที่อดทนอับอายตอนที่นางกำนัลจ้องตรงมามันน่าเสน่หาแค่ไหน”

พญายักษ์ปรายดวงเนตรลงมอง สักพักจึงแค่นหัวเราะ

“หึ...เจ้าก็แสดงเสียสมบทบาทเลยนี่ ป่านนี้พวกหล่อนคงคาบข่าวไปบอกมัจฉานุเรียบร้อยแล้วว่าเจ้าเป็นแค่ลิงป่าร่านสวาทที่เราหิ้วมา ไม่ใช่หนุมานอย่างที่สงสัย”

“ลิงที่มีกุณฑล ขนเพชร เขี้ยวแก้ว กับหาวเป็นดาวเป็นเดือนไม่ได้มีแต่ข้าซะหน่อย”

มือบางวาดลงใต้ท่อนขาพญายักษ์ข้างหนึ่งและยกขึ้นไปพาดบนพนักวางแขนเก้าอี้จนร่างสูงใหญ่เอนลงเปิดทางเร้นลับเบื้องล่างให้สว่างแก่สายตาลิงหนุ่มอย่างน่าค้นหา

“ค...คือว่า ดาร์ลิ้งโพสท่านี้อีโรติกมั่กๆ”

หนุมานสั่นทั้งกาย มือซ้ายยังคงโอ้โลมผิวกายร้อนแข็งและชักดึงอย่างนุ่มนวลไม่หยุด แต่มือขวากลับวาดลงเข้าไปยังแดนลึกลับ บดปลายนิ้วผ่านถึงบานประตูงามเบื้องหลังและนวดคลึงอย่างแผ่นเบา ดวงตาวานรลอบมองสบใบหน้าหล่อเหลาที่หอบเครือก็ไม่เห็นว่ามีทีท่าประท้วงแต่อย่างใด จึงได้ใจยกเรียวขาขึ้นสูงอีกเปิดทางให้ปลายลิ้นไล้เลียบานประตูลับที่มิเคยเปิดให้ผู้ใดมาก่อน

“ฮ้า...เจ้าเลียที่ไหนกัน!

ไม่มีคำตอบจากลิงหนุ่มที่จ่อมจมลงในห้วงอารมณ์พิศวาส เขาไล้เลียจนเปียกชุ่มและวาดปลายนิ้วบดคลึงประหนึ่งเคาะบานประตูขออนุญาตเจ้าบ้านอย่างสุภาพ

“ด...ดาร์ลิ้ง ขอเข้าไปได้มั้ยอ้ะ”

“ไม่ได้!

เสียงทุ้มทรงอำนาจทำเอาลิงหนุ่มหน้าหงอย หากเป็นนางอื่นเขาคงมิรอช้าบดเบียดแทรกกายเสียโดยไม่ขออนุญาต แต่ครั้งนี้ที่เอ่ยเสียหน่อยก็หวังจะออดอ้อนก็เท่านั้น เรื่องจะเชื่อฟังหรือไม่...

“อ...อา แก...เจ้าลิงไพร่!

เสียงประท้วงขู่เข็ญดังขึ้นทันทีที่ปลายดัชนีพุ่งผ่านประตูบานหลังไปเพียงข้อเดียว หนุมานยันกายขึ้นวาดมืออีกข้างป่ายปัดบนแนวกล้ามท้องที่กระเพื่อมไหว ลากขึ้นลูบไล้แผ่นอกนูนนแน่นที่พร่างพราวด้วยหยาดเหงื่อ หยุดเด็ดดึงยอดอกข้างหนึ่งและโน้มใบหน้าลงขบกัดอีกข้างหนึ่งด้วยแรงเสน่หาทั้งที่ปลายนิ้วยังคงค้างคาภารกิจเบื้องล่าง

“ขอนิดเดียวนะ ปลายนิ้วเท่านั้นเอง”

“ก็บอกแล้วไงว่าไม่...”

เสียงทุ้มขาดเพียงครึ่งเมื่อวานรเผือกประทับริมฝีปากจุมพิตดื่มด่ำปิดการชำระความ เด็กหนุ่มสอดปลายลิ้นโลมลึกเกี่ยวกระหวัดเสียจนพญายักษ์แทบอ่อนยวบ ยิ่งปลายนิ้วเด็ดดึงยอดอกบีบรั้งรุนแรง ปลายนิ้วที่รุกรานก็ถูกบีบรัดเป็นจังหวะอย่างน่ารัญจวนใจ

หนุมานละริมฝีปากออกมาจ้องมองแผ่นอกและแนวกล้ามท้องพริ้วกระเพื่อมอย่างหลงใหล

“อา...ดาร์ลิ้งหุ่นเท่สุดๆ คงเพราะเป็นพงศ์ยักษ์จึงหนักแน่นด้วยกล้ามเนื้อแบบที่พงศ์อื่นทำไม่ได้”

เขาโน้มใบหน้าลงจุมพิตแผ่นอกกว้างอีกครั้ง และเกิดมันเขี้ยวขบลงเบาๆ บนผิวจนพญายักษ์วาดมือขึ้นโอบรอบเศียรและขยี้เส้นผมสีควันไฟอย่างซ่านเสียว

“เอานิ้วออกไปเสียที”

“ข้อเดียวเอง”

“จะกี่ข้อก็...อ...ฮ้า”

ยิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุ หนุมานดันปลายนิ้วให้ล้ำล