ภายในท้องพระโรงกรุงลงกาซึ่งบัดนี้เหล่าเสนาใหญ่น้อยค่อยทยอยดำเนินลาโรงเมื่อเสร็จถวายงานราชกิจแก่ท้าวทศกัณฐ์เป็นที่เรียบร้อย เสนายักษ์เปาวนาสูรผู้มีกายสีขาวสูงใหญ่เหลือบเนตรก็เห็นว่าท้าวเธอผ่อนลมหายใจและขนงขมวดมุ่นขณะที่ยังคงประทับอยู่บนมณฑปบุษบกยอดมหาเศวตรฉัตร จะว่าไปเขาก็สังเกตว่าท้าวทศกัณฐ์ดูครุ่นคิดและไม่ค่อยสบอารมณ์นักตลอดเพลาว่าราชการในวันนี้ องค์ขยับกายไปมาจนพระแท่นทองคำนพคุณน้ำเก้าหุ้มหนังเก้าสิบชั่งขยับไหวเป็นเสียงออดแอดให้เขาได้ยินอยู่เป็นระยะ

เมื่อพิศดังนั้น เปาวนาสูรจึงย่างมาเบื้องหน้าบัลลังก์เพื่อถวายพระพรอีกครา

“พระอาญามิพ้นเกล้า ข้าเห็นท่านผ่อนลมหายใจครั้งแล้วครั้งเล่า เกรงว่าองค์จะทรงประชวรหรือไม่ ด้วยว่าบัดนี้ทั้งยุพราชอินทรชิตและองค์อนุชากุมภกรรณก็ไม่อยู่ดูแลซ้ายขวาเช่นเดิมจึงอาจทำให้ท่านว่าราชกิจเสียจนอ่อนเพลีย หากมีกิจใดที่เปาวนาสูรพอจะรับใช้ได้ก็ขอท้าวทศกัณฐ์โปรดบัญชา”

เสนายักษ์สูงสง่าผู้มีแนวกล้ามเนื้อหนักแน่นประดับผิวกายสีขาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มและสีหน้าสุขุม

ฝ่ายทศกัณฐ์พินิจเห็นว่าเสนาส่วนใหญ่กลับไปแล้ว องค์จึงดำเนินลงจากบัลลังก์อย่างเชื่องช้าก่อนเชื้อเชิญให้เปาวนาสูรดำเนินตรงไปยังห้องรับรองซึ่งใช้เป็นที่ประทับพักผ่อน พญารากษผายมือเชิญให้อีกฝ่ายทรุดกายลงที่อาสนะเพื่อหารือพร้อมกับไล่เหล่าองครักษ์ออกไปเสียให้หมด

เมื่อความสงบโรยตัวลงทั่วห้อง ทศกัณฐ์จึงหันมาสบเนตรเปาวนาสูรด้วยรอยยิ้มผ่อนคลาย

“ขอบใจที่เป็นห่วงเรา”

พญารากษสเอ่ย

เสนายักษ์โน้มใบหน้าเคารพอย่างสุภาพ

“ความเป็นห่วงของข้ามิเคยเสื่อมคลาย”

ฝ่ายทศกัณฐ์ได้ยินคำหวานก็แสนเสียดหูจนรู้สึกพระโลมาลุกชัน แม้ต่อหน้าธารกำนัลเปาวนาสูรจะสุขุมคัมภีรภาพ แต่ยามอยู่กันโดยลำพัง องค์ก็ไม่คุ้นเคยกับคำหวานเสนาะดั่งคู่รักจากพญายักษ์ตนนี้เท่าใดนัก

“ไม่ต้องทางการนักดอกเปาวนาสูร เรามีเรื่องจะให้เจ้าช่วยขบคิดเสียหน่อย”

พญารากษสทศกัณฐ์เอ่ยอย่างเป็นกันเองเพื่อปรับบรรยากาศแสนเลี่ยนให้เบาบางลง เปาวนาสูรจึงเงยใบหน้าขึ้นมองด้วยดวงหน้ายิ้มเย็นสมดั่งเช่นเสนาคู่ใจที่ทศกัณฐ์มักจะมาปรึกษาเบื้องหลังเป็นประจำ

เหตุที่ท้าวทศกัณฐ์แห่งกรุงลงกาสนิทใจกับเปาวนาสูรเช่นนี้ด้วยว่าทั้งสองเติบโตมาด้วยกัน เปาวนาสูรเป็นพี่เลี้ยงให้ท้าวทศกัณฐ์ในวัยเด็กก็ว่าได้ ด้วยวัยวุฒิที่สูงกว่ากอปรกับความปราดเปรื่องและใจเย็น เมื่อท้าวทศกัณฐ์ขึ้นครองราชย์จึงแต่งตั้งให้เปาวนาสูรเป็นหนึ่งในยี่สิบเสนายักษ์แห่งลงกา ความที่เป็นคนมีใจนักเลงและตรงไปตรงมาจนเกือบจะกลายเป็นเถื่อนจึงเป็นที่เกรงของเหล่าขุนนางที่คิดไม่ซื่อ หากเปาวนาสูรจะจีบป