เสียงน้ำแข็งตกลงบนพื้นกราวพาให้ทุกคนในร้านกาแฟขนาดเล็กหันมามองยังต้นเสียง หญิงสาววางแก้วพลาสติกที่เมื่อครู่ยังบรรจุกาแฟอเมริกาโน่เย็นเฉียบลงบนโต๊ะอย่างแรงก่อนจะผลุนผลันออกจากร้านไปด้วยสีหน้าเกรี้ยวกราด บุรุษคู่กรณีที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ถึงกับขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิด เขาทิ้งจังหวะผ่อนลมหายใจฟืดฟาดสองสามครั้งอย่างครุ่นคิดแล้วจึงสอดมือเข้าไปในเสื้อสูทเนื้อดีเพื่อหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดใบหน้าที่เปียกกาแฟเย็นเสียโชก

“เอ่อ...ถอดสูทก่อนไหมครับ”

เสียงกล้าๆ กลัวๆ เบื้องหน้าพาให้บุรุษสูงใหญ่หันไปมอง เขาเห็นเด็กหนุ่มถือถ้วยอเมริกาโน่เย็นในมือแบบเดียวกับที่เพิ่งสาดหน้าเขาเมื่อครู่ยิ่งทำให้หงุดหงิดมากขึ้นเป็นกำลัง

“ชิ! อเมริกัน!

บุรุษสูงใหญ่สบถด้วนน้ำเสียงดูแคลน คนอิตาเลียนอย่างเขาไม่สบอารมณ์ทุกครั้งที่เห็นคนอเมริกันลิ้นบางทนดื่มเอสเพรสโซ่ไม่ได้จนต้องเอาน้ำผสมให้เจือจางเป็นอเมริกาโน่ ถ้าไม่อยากดื่มกาแฟเข้มนักก็เติมนมลงไปสิ! การเติมน้ำลงไปเจือจางเอสเพรสโซ่เป็นความคิดที่โง่เง่าสิ้นดี!

เด็กหนุ่มอเมริกันที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ได้แต่ยิ้มแหะๆ เขาไม่มั่นใจว่าตกลงบุรุษในชุดสูทเปื้อนกาแฟจะเอาอย่างไรกับชีวิตต่อไป หน้าตาเหมือนไม่อยากให้เขาช่วย แต่ถ้าเขาไม่ช่วยล่ะก็ สูทผ้าวูลเนื้อดีสีเทานกพิราบได้ลายเป็นแผนที่โลกแน่ๆ

“ยังไงก็ช่วยถอดสูทก่อนเถอะครับ ยี่ห้อกีตอนราคาไม่ใช่ถูกๆ ห่างไปบล็อคนึงมีร้านซักรีดด่วน ผมพาไปก็ได้”

“รู้จักกีตอนด้วยเหรอ”

บุรุษสูงใหญ่ถาม เขายันกายลุกขึ้นจากเก้าอี้และหันไปขอโทษพนักงานที่ถือม็อบมาเตรียมทำความสะอาดพื้นอย่างสุภาพก่อนจะพยายามถ