ภายในร้านกาแฟขนาดเล็กที่อวลด้วยกลิ่นหอมของเมล็ดกาแฟบดใหม่ อากาศเย็นสบายจากเครื่องปรับอากาศตัดกับอุณหภูมิสูงลิ่วภายนอก บุรุษสูงใหญ่ในชุดซอฟท์สูทสีโรสเบอร์กันดียืนมองดูเมนูหน้าแคชเชียร์เคียงคู่กับสาวงามผมสีบลอนด์สวย หล่อนมีจริตตื่นเต้นกับการเลือกกาแฟจากรายชื่อไม่กี่อย่างพอสมควร จนเมื่อฝ่ายชายสั่งเรียบร้อย หล่อนจึงเงยขึ้นสบตาพนักงานด้วยรอยยิ้มหวานประดับลิปกลอสสีรูบี้คอลเลคชั่นหน้าร้อนของแมคคอสเมติค

“ขอชาไทยค่ะ”

“หืม?

บุรุษสูงใหญ่ถึงกับหันลงมาก้มสบใบหน้างามและพ่นเสียงขึ้นจมูกเล็กน้อยเป็นเชิงสงสัย

“ฉันดื่มกาแฟไม่ค่อยเก่งน่ะค่ะ”

“แต่กาแฟร้านนี้คุณภาพดีนะ”

ชายหนุ่มพยายามช่วยเสริม

บาร์กาแฟแบบอิตาเลียนแท้ใช่ว่าจะหายากในนิวยอร์ค แต่ร้านที่คนไม่พลุกพล่านนักทั้งที่กาแฟรสชาติดีเยี่ยมอย่างร้านนี้ก็หาได้ไม่ง่ายเลย ส่วนหนึ่งเพราะสนนราคาประมาณเกือบเท่าครึ่งของสตาร์บัคส์และคนส่วนใหญ่มักเลือกสั่งให้ไปส่งถึงสำนักงานมากกว่าเดินมาสั่งที่ร้านเอง ภายในร้านจึงมีบรรยากาศน่านั่งสบายๆ เช่นนี้

“จิโน่คะ ชาไทยเองก็เป็นเครื่องดื่มยอดนิยมนะคะ”

“แต่นี่ร้านกาแฟ”

“เอ่อ...”

พนักงานคิดเงินพยายามพูดแทรกเนื่องจากสังเกตว่าชายหนุ่มลูกค้าประจำเริ่มไม่สบอารมณ์ ครั้งก่อนถูกอเมริกาโน่สาดเข้าเต็มหน้ารอบหนึ่งแล้ว ครั้งนี้เขาอาจจะโดนชาไทยสาดเอาอีกก็ได้

“ร้านเรามี ชาปูชิโน่ ครับ เป็นชาไทยราดเอสเพรสโซ่ 1 ช็อต คุณผู้หญิงรับไหมครับ”

เขาหาทางออกแบบสวยๆ ให้สำหรับทั้งสองฝ่าย

“ไม่ล่ะค