สายลมเย็นโบกพัดยอดต้นบุนนาคและเสียงสายน้ำในคลองใสสะอาดไม่ช่วยให้ความอึดอัดของไกรทองละลายลงไปได้ เด็กหนุ่มที่ยังคงง่วนกับการตระเตรียมเทียนระเบิดน้ำกลางศาลาริมน้ำที่พำนักชั่วคราวรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้องเมื่อบุรุษสูงใหญ่ผิวกายขาวละเอียดเอนหลังนั่งจ้องเขาอยู่ราวกับจะศึกษาให้ถี่ถ้วนทุกท่วงท่า

“เอ็งจะมานั่งจ้องข้าทำไมเนี่ย”

เด็กหนุ่มที่หมดความอดทนหันไปติง

บุรุษสูงใหญ่ในอาภรณ์สีเลื่อมประกายเขียวฟ้าปรายมองมา เขาเอนหลังพิงเสาศาลาตากลมเย็นอย่างสบายอารมณ์โดยมีเด็กหนุ่มผิวสีเข้มเป็นอาหารตาอยู่นานสองนานโดยไม่ได้แจ้งความประสงค์ว่าต้องการมาเพื่อสิ่งใด

“แค่นึกอยากมาตากลมที่ศาลา”

“ตอนนี้มีแต่คนไม่กล้าอยู่ริมน้ำเพราะกลัวจระเข้ เอ็งกินหัวใจสิงห์มารึยังไงถึงได้มานั่งล่อจระเข้กับข้าแบบนี้”

ชาละวันปรายตามาบอกและแสยะยิ้มเย้ย

“กลางวันแสกๆ ขนาดนี้จระเข้ที่ไหนมันจะขึ้นมาคาบคน ร้อนจะตาย”

“กล้านักก็ลงไปเล่นน้ำเสียสิ”

ไกรทองประชด แต่อีกฝ่ายดูเหมือนจะพาซื่อเห็นงามปลดอาภรณ์จนผิวกายขาวกระจ่างหนักแน่นด้วยกล้ามเนื้อปรากฏแก่สายตา จะเหลือก็เพียงผ้าขาวโปร่งบางขัดเอวลากลงมาปิดบังสัดส่วนสงวนไว้ไม่ให้อุจาด

บุรุษสูงโปร่งเดินตรงไปลงบันไดท่าน้