กลิ่นกรุ่นหอมเย็นแต่อุ่นชุ่มถึงในลำคอของชาเอิร์ลเกรย์ราวกับบันดาลให้ผู้ได้รื่นรมย์สามารถสัมผัสความสุขที่ผ่านจากริมฝีปาก ปลายลิ้น ลงยังลำคอและในอกอย่างปรีดิ์เปรม ถ้วยกาแฟพอร์ซเลนเนื้อขาววาววับกระจ่างตาที่ผ่านการเผาอย่างบรรจงจากเมืองไมเซนในเยอรมนีบ่งบอกความพิเศษของชามื้อนี้ ด้วยว่าสนนราคาถ้วยขาวเกลี้ยงก็มีมูลค่าเกินชาไปกว่าร้อยเท่าแล้ว ยังไม่กล่าวถึงกาน้ำชาเรียบหรูสอดลายคลื่นทะเลซัดฝั่ง เพียงจังหวะวางกาน้ำชาลงจรดพวยกระทบถ้วยแผ่วเบา เสียงกังวานก็ราวกับกระดิ่งแก้วกลางฤดูร้อนที่กระทบสายลมอุ่นกลิ่นเบอร์กามอตแสนชื่นใจ

“อยากดื่มกาแฟจัง”

เด็กหนุ่มที่ยืนเชิดหน้าหลังตรงเช็ดถ้วยกาแฟอยู่หลังเคานท์เตอร์เอ่ย อีกหนุ่มซึ่งยืนหลังตรงเช่นกันบรรจงจัดเรียงถ้วยหรูหราลงในกล่องไม้บุกำมะหยี่พยักหน้ารับทราบ แม้ยามนี้เป็นเวลาบ่ายสองโมงซึ่งลูกค้ากลับไปออฟฟิสจนร้านว่างเปล่าแล้วแต่ทั้งสองก็ยังคงต้องยืนเตรียมพร้อมรับแขกโดยไม่หันมาคุยกันกระหนุงกระหนิง เนื่องจากมีกล้องวงจรปิดจับภาพในร้านไว้อย่างละเอียดรอบคอบ แม้เจ้าของร้านบอกว่าเพื่อป้องกันเหตุร้ายแต่เด็กหนุ่มทั้งสองก็พอเข้าใจว่าป้องกันไม่ให้พนักงานคุยเล่นกันจนละเลยลูกค้า

ฝ่ายที่เอ่ยปากอยากกาแฟมีท่าทีอิดโรยราวกับรถยนต์ขาดน้ำมัน ใบหน้าเขาเฉาย่นเพราะระดับคาเฟอีนในเลือดลดลงอย่างน่าใจหาย อีกหนึ่งหนุ่มซึ่งมักไม่แสดงสีหน้าจึงเพียงปรายหางตาชั้นเดียวตามแบบลูกครึ่งจีนลอบมอง

“เมื่อเช้าไม่ได้แวะร้านกาแฟรึไงชาร์ลี”

สหายเอ่ยถาม เด็กหนุ่มที่ห่อเหี่ยวก็พยักหน้าเป็นคำตอบ

“เมื่อเช้าผ่านไปดันเห็นโจทก์เก่าอยู่ในร้านพอดีก็เลยไม่แวะดีกว่