เวลาบ่ายโมงครึ่งท่ามกลางสายฝนที่เริ่มโปรยตัวลงในนิวยอร์ค ชายหนุ่มวิ่งตรงมายังร้านน้ำชาสไตล์ยุโรปซึ่งบัดนี้ร้างผู้คน เขาจัดแจงเลือกนั่งยังเก้าอี้นวมบุหนังเพื่อไม่ให้หยดน้ำที่เกาะเสื้อผ้าย้อมโซฟาบุผ้าเป็นรอยด่าง แต่พอลงนั่งก็นึกขึ้นได้ว่าเสื้อสูทกีตอนสีกลีบบัวเปียกชื้นอยู่พอสมควรจึงจัดแจงลุกขึ้นถอดและไปแขวนไว้ยังราวแขวนสูทสำหรับลูกค้าหน้าร้าน

หลังจากกลับมาทรุดกายลงนั่งอีกครั้ง บริกรหนุ่มก็เดินตรงเข้ามาวางเมนูให้อย่างมารยาทงาม

“เลือกได้แล้วเรียกนะครับ”

เขาเอ่ยด้วยเสียงเรียบ

ฝ่ายจิโน่เงยหน้าขึ้นดูก็เห็นว่าเป็นชายหนุ่มเชื้อสายเอเชียโจทก์เก่าครั้งก่อน เพื่อนสนิทของการีโน่นั่นเอง ดวงตาเหลือบมองไปยังป้ายชื่อจึงทราบว่าเด็กหนุ่มคนนี้นามว่าโทนี่

“ผมไม่ถนัดเรื่องชา คุณช่วยเลือกให้หน่อยได้ไหมครับโทนี่”

“ถ้าคุณไม่คิดจะเอาสูทสีชมพูอ่อนกลีบบัวนั่นมาใส่ตอนดื่มชา ผมแนะนำเอิร์ลเกรย์อุ่นๆ ในยามบ่ายวันฝนพรำ”

“แล้วการีโน่ล่ะครับ ไม่มาทำงานเหรอ”

โทนี่ยิงดวงหน้าไร้อารมณ์ใส่พร้อมกับระบายไว้บนสีหน้าว่า “ธุระไม่ใช่”

“เอาไหมครับ เอิร์ลเกรย์”

“ผมอยากได้การีโน่”

“ทำตัวดีๆ หน่อยซินยอร์กีตอน”