เด็กหนุ่มใบหน้าคมเข้มยืนถือหอกสัตตโลหะประจันหน้ากับนางเลื่อมลายวรรณซึ่งมีเมียรองทั้งสองยืนหลบอยู่เบื้องหลัง หญิงสาวสั่งให้เหล่าโยธาจระเข้ซึ่งบาดเจ็บหลบไปเสียเพราะเห็นว่าจระเข้ทั่วไปคงไม่ใช่คู่มือหมอจระเข้คนนี้แน่

“เจ้าลงมาด้วยเหตุใด หมอจระเข้”

เลื่อมลายวรรณถามอย่างสงบ

“เอ่อ...ข้าไม่ได้มาร้ายจ้ะ ข้าชื่อไกร แค่จะมาขอคุยกับชาละวันสักนิดก็จะไปแล้ว”

“อยากคุยอะไรก็บอกผ่านเรามาได้ เราคือเมียเอกของพญาชาละวัน”

ไกรทองถึงกับเขินอาย ไม่น่าเชื่อว่าเมียรักของเขาจะมีเมียจระเข้งามหยาดฟ้ามาดินแบบนี้ด้วย แต่หากนับว่าเขาเป็นเมียชาละวันเหมือนกัน แบบนี้เขาต้องเป็นเมียลำดับที่เท่าใดกันนะ

“ชาละวันมีเมียกี่คนเหรอจ๊ะ”

“ไม่ใช่เรื่องที่เจ้าต้องรู้!

เลื่อมลายวรรณตอบเสียงแข็ง หล่อนคาดการณ์ไม่ผิดเพี้ยน เจ้าหมอจระเข้คนนี้ถามถึงเมียชาละวันเพราะต้องการลักพาทุกคนไปทำเมียด้วยเป็นแน่

เด็กหนุ่มหน้าสลดไปพอสมควร เรื่องสนทนาที่เคยได้ฟังในวงเหล้าเกี่ยวกับความเข้มงวดของเมียหลวงเห็นจะจริงดังว่า นี่ขนาดเขายังไม่เปิดเผยตัวยังโดนดุขนาดนี้ ถ้าเกิดบอกไปว่าเป็นเมียชาละวันอีกคนคงโดนโขกสับเป็นแน่แท้

ตะเภาทองมองดูเด็กหนุ่มก็จำได้ดี หล่อนกระซิบบอกเลื่อมลายวรรณว่าหมอจระเข้คนนี้คือคนเดียวกับที่เคยสังหารท้าวรำไพแล้วยังจะลักพาหล่อนกลับไปคืนเศรษฐีคำ วิมาลาเองก็เป็นลูกคู่เห็นด้วย ได้ยินดังนั้นเมียใหญ่ก็เข้าใจ

“เจ้าคือคนสังหารท้าวรำไพนี่เอง เห็นทีคงจะปล่อยกลับไปไม่ได้เสียแล้วกระมัง”

เลื่อมลายวรรณเอ่ย เขาสั่งให้เมียรองทั้งสองหลบไปก่อนแล้วจึงคืนกายเป็นจระเข้เจ้าตัวใหญ่โตราวกับท่อนซุงยักษ์

ไกรทองกระชับหอกสัตตโลหะในมือแน่น เขาไม่ได้ตั้งใจจะมาก่อศึกแต่ลืมคิดไปว่ายังมีคดีสังหารท้าวรำไพติดตัวอยู่ เห็นทีจะญาติดีกับเมียชาละวันไม่ได้แน่ คิดดังนั้นจึงหันหลังเตรียมหนีแต่แพนหางจระเข้กลับตวัดมาจนต้องวิ่งหลบพัลวัน

“เดี๋ยวก่อนสิเอ็ง! ข้ายอมไปแล้ว!

จระเข้เจ้ายังคงโจมตีไม่หยุด เด็กหนุ่มต้องวิ่งวนเพื่อหาจังหวะหนีให้พ้นแต่ไม่อาจหลบแพนหางยักษ์ที่ว่องไวไม่แพ้ท้าวรำไพได้ ระหว่างที่คิดก็วิ่งตรงมาประชิดเมียทั้งสองพอดี เห็นดังนี้เขาคงต้องใช้วิธีสงบศึกเสียแล้ว

ไกรทองตัดสินใจวิ่งตรงไปดึงร่างตะเภาทองเข้ามาและเอาหอกสัตตโลหะจ่อคอหอย

“หยุดเดี๋ยวนี้นางจระเข้!

เด็กหนุ่มคิดแล้วก็อายตัวเองอยู่ในทีแต่หากไม่ทำเช่นนี้เห็นทีนางเมียหลวงคงไม่หยุด

เลื่อมลายวรร