อาจารย์คงและไกรทองจัดแจงตระเตรียมสัมภาระสำหรับการเดินทางกลับนนทบุรีอย่างเรียบร้อย เด็กหนุ่มซึ่งหอบย่ามใบน้อยลอบทอดสายตามองไปยังชายคลองด้วยจิตคะนึงหา เขาไม่อาจเอ่ยลาเมียรักเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจากเมืองพิจิตรซึ่งเรื่องนี้ทำให้เศร้าใจยิ่งนัก แต่คิดว่าหากทั้งสองยังรักษาชีวิตไว้ สักวันเขาจะได้กลับมายังเมืองนี้อีกและไปพบกับชาละวันไม่ใช่ในฐานะศัตรูกัน

“ไปกันได้แล้วไกร”

อาจารย์คงเอ่ย เด็กหนุ่มก็พยักหน้ารับทราบและย่ำเท้าตามไปด้วยสีหน้าเศร้าสลด ชายสูงวัยเห็นดังนั้นก็ระบายสีหน้าไม่สบายใจ

“เอ็งยังค้างคาสิ่งใดอยู่อีก หรือไปได้เมียที่ไหนในพิจิตรแล้วคิดจะพากลับนนทบุรีด้วย”

“ป...เปล่าจ้ะ ไปกัน...”

“พี่ไกรจ๊ะ”

เสียงหวานเอ่ยขึ้นจากหลังต้นบุนนาค อาจารย์คงกับไกรทองทอดดวงตามองก็เห็นนางตะเภาทองยืนพรายยิ้มอยู่ด้วยสีหน้าเยือกเย็น

“มีอะไรหรือคุณหนู”