ออกหลวงมองดูเด็กหนุ่มผิวสีน้ำผึ้งที่เคยเปี่ยมไปด้วยความกล้าหาญบัดนี้กลับราวกับเปลือกถั่วไร้วิญญาณ เขามองดูสำรับอาหารที่ไร้การแตะต้องตั้งแต่เช้า จนบัดนี้ในมือเขาถือสำรับกลางวันแล้วก็ยังไม่มีท่าทีว