Take 1: Welcome to BSB Club

posted on 27 Jun 2015 11:06 by ffmanblue in BSBclub

เสียงจอกแจกในโรงอาหารกลายเป็นเงียบสงัดจนหลอนในหัวใจของเด็กหนุ่มทันทีที่วางสายโทรศัพท์จากโรงพยาบาล เมื่อครู่เขาได้รับแจ้งจากคุณพยาบาลว่าบิดาสุดป้ำๆ เป๋อๆ ทะเล่อทะล่าเข้าไปช่วยคนเจ็บกลางวงทะเลาะวิวาท ไม่รู้คิดว่าตัวเองเป็น ฟลอเรนซ์ ไนติงเกล หรืออย่างไร แต่ระหว่างที่ชาวบ้านกำลังตีกันชุลมุน บิดาของเขาก็ดันโดนลูกหลงไม้หน้าสามฟาดเข้าเต็มอกจนกระดูซี่โครงหักเลยต้องนอนพักอยู่โรงพยาบาล

ยูยะ

สหายรักเข้ามาทักเมื่อเห็นว่ารอบตัวเพื่อนสนิทเหมือนล้อมรอบด้วยแบล็กโฮล

เฮ้ย! ยูยะ! เป็นอะไรรึเปล่า

ฝ่ายที่เรียกเข้าไปเขย่าจนเด็กหนุ่มได้สติ

ดวงตาเหม่อลอยเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นลอกแลก เขาหันมามองทางต้นเสียงและพบว่าตัวเองนั่งอยู่กลางโรงอาหารนานสองนานจนคนรอบตัวหายไปเกือบหมดแล้วแต่ถาดอาหารตรงหน้ากลับไม่พร่องเลยแม้แต่น้อย

นาย...เมงุ

เจ้าของนามพยักหน้าและนั่งลงเคียงข้าง

ยังไม่กินข้าวอีกเหรอ จะไม่เข้าเรียนชั่วโมงบ่ายรึไง ถ้าปีสองปีหน้าแกอยากย้ายวิชาเอกล่ะก็ เขาห้ามขาดวิชานี้เลยนะเฟ้ย

เอ่อ...คือ...

ใบหน้าเอ๋อๆ ทำให้เมงุแปลกใจ

อ้ำอึ้งอะไรของนาย มีอะไรก็พูดไปสิ

นาย...รู้จักที่ทำงานพิเศษดีๆ บ้างไหม ที่เงินเยอะๆ หน่อยน่ะ

เห...ใบหน้าเพื่อนสนิทระบายความประหลาดใจ

สาเหตุที่เขาต้องการเงินอย่างด่วนจี๋ไม่ใช่แค่ค่าโรงพยาบาลเพียงอย่างเดียว แต่พ่อสุดเป๋อของเขาดันถูกตำรวจจับข้อหาร่วมก่อการวิวาทเสียอย่างนั้น เพราะระหว่างที่ช่วยคนเจ็บ ด้วยสัญชาตญาณครูฝึกไอกิโด้ คาราเต้ ยูโด และอะไรอีกก็ไม่รู้ยุ่บยั่บทำให้เผลอล้มนักเลงด้วยมือเปล่าไปหลายคนจนทั้งสองฝ่ายต่างนึกว่าเป็นฝ่ายตรงข้ามจึงได้เอาไม้หน้าสามมาฟาดเอา ดังนั้นนอกจากค่ารักษา ยังต้องมีค่าประกันตัว ค่าข้าวของเสียหายจากการวิวาท ค่าทำขวัญ และค่ารักษาคนที่โดนพ่อของเขาน็อกอีกเป็นสิบ ค่าเช่าบ้านเดือนนี้ก็ยังไม่ได้จ่าย แล้วไหนจะค่าลงทะเบียนเรียนที่ขอผัดผ่อนมาจนจะครบกำหนดชำระเดือนหน้าแล้ว

ฮือ...งานหนักแค่ไหนฉันก็ไม่เกี่ยงนะ! นายพอจะรู้จักงานที่ได้เงินเป็นล้านในเดือนสองเดือนมั้ยอ้ะ

เป็นล้าน! แกจะบ้าเรอะ!”

สหายหนุ่มทำหน้าอี๋ เขาคิดในใจว่าถึงไอ้เพื่อนคนนี้จะมีแมวมองมารุมชวนให้ลองถ่ายแบบนับครั้งไม่ถ้วนก็เถอะ ยังไงก็ไม่มีทางได้เงินเยอะๆ มาภายในระยะเวลาสั้นๆ หรอก หรือจะไปเป็นโฮสตอนกลางคืนก็ใช่ว่าจะสร้างชื่อจนได้เงินเป็นล้านๆ ภายในเดือนสองเดือน

แต่ฉันต้องใช้เงินนี่นา! ถ้าฉันเป็นผู้หญิงนะจะขายเวอร์จิ้นตัวเองเลย!”

เฮ้ย! ไอ้บ้ายูยะ! อย่าส่งเสียงดังเซ่

สหายรักรีบเอามืออุดปากเพื่อนที่เริ่มโวยอย่างเสียสติอยู่กลางโรงอาหาร โชคดีที่คนบางตาไปแล้ว ไม่อย่างนั้นสาวแก่แม่ม่ายได้ยินเข้ามีหวังรุมเข้ามาซื้อกันพอดี ไอ้เพื่อนบ้าของเขายิ่งหน้าตาน่าสงสารเรียกแขกอยู่ด้วย เออ...หรือจะให้มันไปทำงานดูแลป้าแก่ในโฮสคลับแล้วหลอกเอาเงินดี

ฉันเคยได้ยินว่างานโฮสคลับก็เงินดีนะยูยะ หรือว่านาย...เอ๊ะ! เดี๋ยวก่อนนะ เมื่อกี้นายบอกว่า...นายยังเวอร์จิ้นอยู่เรอะ!”

เด็กหนุ่มพยักหน้า

ไอ้หน้าหล่อหุ่นเท่เทพบุตรชมรมรักบี้ เดวิด เบคแฮมกลับชาติมาเกิดอย่างนายที่เคยมีแฟนมาร้อยคนยังไม่เคยอย่างว่าเลยเรอะ!”

แฟนร้อยคนอะไรเล่า นั่นเขาเข้ามาจีบฉันเอง ฉันไม่เคยคบใครจริงจังขนาดเรียกเป็นแฟนได้เสียหน่อย แล้วที่สำคัญ เดวิด เบคแฮมยังไม่ตาย

เมงุปาดเหงื่อย โหยยย...เพราะอย่างนี้นี่เอง มิน่าถึงเปลี่ยนผู้หญิงควงไม่ซ้ำวันแถมสาวๆ ไม่เคยตบตีกัน ทีแรกนึงว่าเป็นเทพสับราง แต่ที่จริง...

...ที่จริงเป็นเชอรี่บอยไร้ประสบการณ์หรอกเหรอ

“อย่าพูดเสียดแทงใจได้มะ” ยูยะเหล่ดวงตามองอย่างเซ็งๆ

ระหว่างที่เด็กหนุ่มกำลังเขี่ยข้าวในจานพร้อมกับประมวลความคิด จู่ๆ ก็มีเครื่องบินกระดาษจากไหนก็ไม่ทราบร่อนมาตกหน้าจานข้าวพอดิบพอดี มองซ้ายมองขวาก็หาตัวคนปาไม่เจอ ยูยะจึงหยิบมาเปิดด้วยความประหลาดใจ

อะไรเนี่ย งานพิเศษสองเดือนสอง...ศูนย์กี่ตัวเนี่ย หนึ่ง สอง สาม...สองล้านเยน!”

ดวงตากระหายเงินลุกวาวทันที!

สหายสนิทรีบกระชากกระดาษมาดูและเห็นจริงดังนั้นแต่กลับขมวดคิ้วอย่างไม่ไว้ใจ

มันแปลกๆ นะยูยะ งานบ้าอะไรเงินดีขนาดนี้

เขามีเขียนต่อหน่อยนึงน่ะ บอกว่าถ้าสู้งานหนักไหว ไม่อยากทำงานผิดกฎหมาย นอนดึกได้ และรูปร่างหน้าตาดี ให้อีเมลมานัดเจอกันเย็นนี้เลย จ่ายทันทีหนึ่งแสนเมื่อเริ่มงานวันแรก...หนึ่งแสน!”

เด็กหนุ่มคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาจิ้มๆๆ ส่งอีเมลไปนัดทันที

ว๊าก! เดี๋ยวก่อนเซ่! เดี๋ยวก็โดนหลอกไปขายซ่องหรอกเว้ย!” สหายแทบห้ามไม่ทัน

ฉันก็นัดเจอในร้านกาแฟสิ ถ้าถูกหลอกไปโรงแรมก็ไม่ไป ไม่ต้องห่วงน่าเมงุ เรื่องป้องกันตัวน่ะ เชื่อมือได้ หรือถ้านายเป็นห่วงเพื่อนรักคนนี้นายก็ไปกับฉันด้วยเลยสิจะได้ไปช่วยฟังว่ามันหลอกลวงหรือเปล่า

เด็กหนุ่มยิ้มแป้นและทำหน้าเหมือนว่าเขาคือคนที่ดวงดีที่สุดในโลก ส่วนเมงุกลับทำหน้าเหมือนโลกจะแตก เขาเหล่อีเมลแอดเดรสในเครื่องบินกระดาษและชักเสียวนิดๆ

อะไรเนี่ย bsb_club สงสัยจะเป็นพวกคลับ SM ไม่ก็โชว์โป๊แหงเลย เฮ้อ...

ภายในร้านกาแฟที่เงียบสงบ สองหนุ่มสหายสนิทจ้องมองภาพที่ปรากฏบนคอมพิวเตอร์แล็ปท็อปบนโต๊ะอาหารถึงกับตาค้างและอ้าปากเหวอ จนเมื่อมีเสียงครวญครางลอดออกมา ทั้งสองจึงตัดสินใจปิดฝาเครื่องลงฉับและก้มหน้าสบตากันด้วยความเขินอาย เมื่อรวบรวมสติได้จึงเงยขึ้นมองบุรุษหน้าโหดที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม

ร...รุ่นพี่อามาคุสะเป็นนายหน้าค้าเนื้อสดเหรอครับยูยะถามเสียงแผ่ว

รุ่นพี่อามาคุสะที่ว่าก็คือรุ่นพี่ปี 2 ในคณะวารสารศาสตร์ของเขานั่นเอง เป็นผู้ชายที่รูปร่างหน้าตาดีอย่างร้ายกาจ ดูเป็นเพลย์บอยสุดๆ มีสาวๆ ควงไม่ซ้ำหน้าแต่โดยส่วนใหญ่ไม่ค่อยมีใครกล้าเข้าไปสุงสิงเพราะลือกันว่าเคยเป็นนักเลงใหญ่ตั้งแต่สมัยม.ปลายแถมยังเป็นลูกของเจ้าพ่อยากูซ่าเสียด้วย

บุรุษสูงใหญ่ขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิดจนสองหนุ่มฝั่งตรงข้ามหนาวสันหลังยะเยือก

เสียมารยาท เธอว่าใครเป็นนายหน้าค้าเนื้อสดกัน

อ้าว งั้นเป็นอะไรล่ะครับ

ฉันเป็นเจ้าของบริษัท BSB Club จดทะเบียนพาณิชย์ถูกต้องด้วยเฟ้ย

ง่า...บริษัทขายหนังโป๊เหรอครับ

เมงุถามต่อเพราะเว็บไซท์ของ BSB Club ที่รุ่นพี่เปิดให้ดูเมื่อครู่ก็คือเว็บไซต์ขายหนังสั้นไม่ก็คลิปวิดีโอภาพเด็กหนุ่มถ่ายหวิวสำหรับสมาชิกดีๆ นี่เอง

ก็คล้ายๆ ขายหนัง AV (หนังสำหรับผู้ใหญ่) นั่นแหละ แต่ของฉันเน้นถ่ายทำแบบ human theater”

อ...อะไรนะครับ ฮิว...ยูยะฟังแล้วไม่กระดิกหู

ฮิวแมนเธียเตอร์ คือให้คนดูทำความรู้จักตั้งแต่วันที่เด็กหนุ่มคนหนึ่งหมดตัวและต้องการเงินใช้แล้วก็ยอมทำอะไรน่าอายเพื่อเงินน่ะ

ฟังแบบนี้ยิ่งสะท้อนใจ ยูยะอายเสียจนทั้งตัวยวบลงไปนอนฟุบกับโต๊ะ เขาส่ายหน้าไหวๆ และเริ่มโยเย

ฮือ...สรุปก็คือคุณจะให้ผมถ่ายหนังโป๊ใช่มั้ยล่ะครับรุ่นพี่

บ้ารึไง! บอกว่าฮิวแมนเธียเตอร์

แล้วมันต่างกันตรงไหนเล่า! ผมก็ต้องถอดกางเกงให้ผู้ชายปล้ำอยู่ดี!”

เสียงตะโกนดังลั่นจนเมงุต้องปิดปากเพื่อนและลากลงมานั่งคุยกันต่อก่อนที่ชาวบ้านชาวช่องจะรู้กันหมด

แกอย่าโวยวายสิวะยูยะ!

สหายหนุ่มหันไปเตือน เมื่อเห็นว่ายูยะสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัวไปเสียแล้ว เขาจึงหันมาเจรจาให้เสียแทน

“รุ่นพี่อามาคุสะครับ ผมว่างานนี้คงไม่เหมาะกับเจ้ายูยะมันหรอก เสียตูดด้วยเงินแสนเดียวแต่หลังจากนั้นก็ต้องขายตัวถึงจะได้สองล้านใช่ไหมครับ เรื่องแบบนี้ผมคิดว่า...

แค่เธอช่วยตัวเองให้ดู จ่ายแสนนึง

หา!” สองหนุ่มอ้าปากเหวอ

รุ่นพี่หน้าโหดยิ้มกริ่มเมื่อเห็นนัยน์ตาหิวเงินของยูยะเริ่มฉายแววส่องประกาย เขาเก็บเครื่องคอมพิวเตอร์ลงกระเป๋าและแสร้งพูดเหมือนไม่ได้ใส่ใจจะตามตื๊ออะไร

ก็บอกแล้วว่าฮิวแมนเธียเตอร์ แรกสุดก็ถ่ายช็อตเปิดตัวของเธอเป็นฉากเล่นจ้ำจี้กับตัวเอง ถ้าได้รับความนิยม ต่อไปก็เป็นฉากอาบน้ำ โบลวจ๊อบ บนเตียง แต่ที่ว่ามาทั้งหมดเนี่ย เธอยังไม่โดนทลายประตูหลังหรอกนะ แค่ผ่านด่านพวกนี้ทั้งหมดแล้วมีคนซื้อหนังของเธอไปดู เธอจะได้เหนาะๆ ก็เกือบล้านแล้ว

เกือบล้าน!”

สองเสียงประสานกันอย่างตื่นเต้น

ล...แล้วทำยังไงถึงจะได้สองล้านล่ะครับ

อามาคุสะยิ้มกริ่ม

เธอคิดว่าเวอร์จิ้นของผู้หญิงถึงจะขายได้ราคารึไง ฉันจะบอกให้ว่าเวอร์จิ้นของผู้ชายน่ะมีค่ามากกว่านั้นหลายสิบเท่า

หม...หมายความว่า...

สำหรับครั้งแรกของเธอ ห้าแสน

ห้าแสน!”

ถ้าขายดี ส่วนแบ่งจากยอดขายรวมกับสินค้าที่ระลึกของคลับ แล้วก็ค่าโชว์ตัวรวมๆ แล้วก็คงได้อีกห้าหกแสน ทั้งหมดสองล้านในสองเดือน

พูดเสร็จก็ไม่มีรีรอ บุรุษสูงใหญ่ลุกขึ้นยืนและหยิบบิลเตรียมเดินไปจ่ายเงินค่ากาแฟแต่ก็โดนสองหนุ่มดึงรั้งไว้เสียก่อน

เดี๋ยวสิครับรุ่นพี่! แล้วตกลงผมต้องนอนกับผู้ชายด้วยรึเปล่า

อามาคุสะก้มลงมองด้วยคิ้วขมวด

ถามโง่ๆ เสียเวอร์จิ้นก็ต้องนอนสิ ฉากอื่นก็มีพวกนักแสดงมืออาชีพมาร่วมตั้งเยอะแยะ พวกนั้นเขาฝีมือดีน่า ไม่ทำเธอเจ็บให้สินค้าเสียราคาหรอก

ไม่ใช่ครับ! ผมหมายถึง...ผมต้องขายตัวรึเปล่า...

ใบหน้าหล่อเหลาทำตาฉ่ำเศร้าสร้อย สีหน้าที่เผลอออดอ้อนโดยไม่รู้ตัวเช่นนี้ยิ่งทำให้อามาคุสะชอบใจ หน้าอย่างนี้แหละที่เรียกเงินออกจากกระเป๋าลูกค้าดีนัก

คลับของฉันไม่มีออปชั่นขายบริการ ถ้าเธออยากไปหาลำไพ่พิเศษเองก็เชิญ ฉันขายแต่ภาพยนตร์เท่านั้น

งั้น...ผมขอตัดสินใจ

ฉันไม่ได้อยากง้องอนเธอหรอกนะ ให้เวลาคิด 30 นาที ถ้ายังไม่โทรมาฉันจะหาคนอื่นแทน

บุรุษสูงใหญ่ผละออกไปยังเคานท์เตอร์แคชเชียร์โดยไม่สนใจแม้หันหลังกลับมามอง เด็กหนุ่มทั้งสองยังคงนั่งนิ่งชั่งใจว่าจะเอาอย่างไรต่อไปดี

ยูยะ...ฉันว่าอย่าเลย ถ้ารุ่นพี่แกเป็นยากูซ่า แกอาจจะทำพูดดีแล้วหลอกนายไปขายก็ได้ มีที่ไหนถ่ายรูปตอนช่วยตัวเองแล้วได้แสนนึง ป่านนี้มีหวังรวยกันหมดแล้ว

สหายหนุ่มสรุปแต่ยังไม่ทันขาดคำ ยูยะกลับกดโทรศัพท์ตามที่ปรากฏในนามบัตรเสียอย่างนั้น

แกจะบ้าเหรอยูยะ!”

ฉันไม่มีเวลาคิดแล้ว ฉันเชื่อรุ่นพี่อามาคุสะ แต่ถ้าฉันเป็นอะไรไปนายก็ช่วย...ฮ...ฮัลโหล! รุ่นพี่ครับ ผมยูยะนะครับ ตกลงผมรับงานนี้ครับ!”

เสียงหัวเราะเหี้ยมอย่างแผ่วเบาลอดดังมาจากโทรศัพท์จนเมงุขนลุกซู่

[“ขอบใจยูยะ ยินดีต้อนรับสู่ Broke Straight Boy Club คลับสำหรับเด็กหนุ่มที่ยอมทำได้ทุกอย่างเพื่อเงิน”]

Comment

Comment:

Tweet

ดีใจจังนึกว่าพี่บลูจะทิ้งยูยะซะแล้วววว

#2 By chdp (134.196.137.3) on 2016-01-03 11:57

กรี๊ดดดด...ไม่ได้เข้ามาอ่านเรื่องที่คุณบลูฯแต่งนานมาก แล้วก็มาเจอเรื่องนี้ที่เคยอ่านในเว็บเก่าที่คุณบลูฯลงไว้ ชอบเรื่องนี้จริงๆค่ะ คุณบลูฯจะทำเป็นe-book หรือร่วมเล่มมั้ยคะ? อยากเก็บค่ะ

 

ปล.ชอบเรื่องสั้นร้านกาแฟ แต่ขอเวลาตามอ่านย้อนหลังก่อนนะคะ ^^

#1 By fon (180.180.221.187) on 2015-12-21 00:18