ความเงียบสงัดในเวลาเลยเที่ยงคืนมา 15 นาทีทำให้เสียงกระดิ่งเงินเหนือบานประตูร้านดังชัดเจนยิ่งกว่าทุกครั้ง ชาร์ลีเดินฝ่าความมืดสลัวเข้าไปยังหลังเคานท์เตอร์ เขาเอื้อมมือหยิบถุงพลาสติกขนาดใหญ่จากตะขอแขวนเสื้อและดึงเสื้อสูทกีตอนสีกลีบบัวราคาแพงระยับที่ซักแห้งสะอาดเอี่ยมออกมา แม้พิจารณาผ่านแสงสว่างเล็กน้อยจากแสงสลัวของป้ายไฟเบื้องนอกที่ลอดผ่านกระจกเป่าฝ้าเข้ามา ดวงตาของเด็กหนุ่มก็ยังเห็นความงามของเนื้อสูทชั้นดีได้อย่างชัดเจน

“ลาก่อนที่รัก”

ชาร์ลีขบฟันอย่างอดทนก่อนยื่นคืนให้บุรุษสูงโปร่งที่ยืนขมวดคิ้วอยู่เบื้องหน้า

“เธอเรียกสูทของฉันว่าที่รักแต่กลับไม่ยอมคบกับฉันเนี่ยนะ”

จิโน่โวยวาย เขาอุตส่าห์ตามไปซับน้ำตาให้การีโน่ถึงร้านกาแฟ ต่อด้วยพาไปดินเนอร์และจิบคอกเทลด้วยกันบนยอดตึกสูงเสียดฟ้า สุดท้ายการีโน่ของเขาดันชวนมาเอาเสื้อสูทแทนที่จะยอมใช้เวลาค่ำคืนในโรงแรมหรูกับเขา!

“เอาน่า ฝากคุณดูแลกีตอนสีกลีบบัวดีๆ หน่อยแล้วกัน”