บุรุษสูงโปร่งผมดำขลับในสูทกีตอนสีชาร์โคลเดินหลังตรงสง่างามเข้าไปยังออฟฟิสของกีตอนในนิวยอร์ก พนักงานราว 20 คนทักทายไดเรกเตอร์ชาวอิตาเลียนที่หล่อเนี้ยบตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยรอยยิ้ม อีกฝ่ายก็ยิ้มตอบอย่างสุภาพแฝงความถือตัวอย่างสง่างาม

“ไดเรกเตอร์จิโน่คะ มีเอกสารรออนุมัติบนโต๊ะค่ะ”

เลขาสาวรูปร่างไฉไลตรงเข้ามาแจ้ง หล่อนจีบปากจีบคอเต็มที่เพื่อหวังเป็นหนึ่งในคู่เดทของจิโน่ซึ่งมีกิตติศัพท์ระดับเสือผู้หญิงเต็มขั้น ความหล่อ รวย ใจกว้าง ควงไปไหนไม่มีอายคนทำให้ไดเรกเตอร์หนุ่มแห่งกีตอนนิวยอร์กเนื้อหอมไม่ใช่เฉพาะกับในออฟฟิสกีตอนเท่านั้น แต่ข่าวลือยังลามออกไปถึงสาวๆ ในออฟฟิสอื่นซึ่งอยู่ภายในอาคารสำนักงานเดียวกันด้วย

จิโน่ปรายดวงตามองหล่อนและพรายยิ้มน้อยๆ

“ขอบคุณ แล้วเอกสารของ...”

Trrrrr

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นขัดจังหวะสนทนา

จิโน่ขอตัวเข้าไปในห้องทำงานและหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูตามปกติ แต่ชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอทำให้เขาร้อนรนจนมือไม้เปะปะ รูดหน้าจอครั้งแล้วครั้งเล่าจอก็ไม่เปิด หันรีหันขวางอยู่นานจึงเปิดหน้าจอรับสายได้ตามปกติ

“ส...สวัสดีครับ ดอนเบนิโต”

ชายหนุ่มทักทายด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นผิดกับท่าทีสงบนิ่งเมื่อครู่ ใบหน้าซีดเซียวประดับรอยยิ้มแหยๆ ทำให้พนักงานที่แอบมองผ่านกระจกใสนอกห้องจินตนาการไปว่าคงเป็นคู่เดทคนปัจจุบันโทรมาแน่

[“ขอโทษที่รบกวนจิโน่ ฉันมีเรื่องเดือดร้อนจะขอพึ่งพาเธอเสียหน่อยได้ไหม”]

“ด...ได้สิครับดอน”

[“ตอนนี้ฉันอยู่ที่บ้านของมิเกโล คิดว่าจะออกไปซื้อข้าวซื้อของเสียหน่อยแต่ชุดที่ฉันติดตัวมาด้วยยังซักแห้งไม่เสร็จ เธอจะช่วยเอาชุดมาให้ฉันสักชุดได้ไหม ค่ำนี้ฉันจะเลี้ยงข้าวเย็นตอบแทนเอง”]

“ผ...ผมเอาชุดไปให้ได้เดี๋ยวนี้เลยครับ แต่เลี้ยงข้าวผมคงไม่รบกวนดอนหรอกครับ เรื่องเล็กน้อยแค่นี้...”

[“ไม่ได้ แฟมิลี่ฉันขอความช่วยเหลือใครแล้วต้องตอบแทน”]

“แต่...”

[“อย่าขัดใจคนแก่สิจิโน่ ฉันจะรออยู่นะ สวัสดี”]

ดอนเบนิโตวางสายไปอย่างรวดเร็วโดยไม่รอถามความเห็นอีกฝ่าย จิโน่ก็ได้แต่ยืนมองโทรศัพท์ด้วยใบหน้าซีดราวกับไก่ต้ม ดวงตาปรายไปทางชุดที่สั่งมาเตรียมไว้แล้วก็ต้องระบายลมหายใจอย่างวิตก พลันจู่ๆ เมื่อนึกถึงดวงตาเหี้ยมลึกและรอยยิ้มชวนให้ขนลุกก็รู้สึกหนาววาบไปทั่วบั้นท้าย เขาเก็บปากกาไว้ในเสื้อสูทและเตรียมเดินออกจากห้องหลังจากเซ็นเอกสารเสร็จสรรพ

ร่างสูงโปร่งเปิดบานประตูออกมุ่งไปยังลิฟท์พร้อมเสื้อผ้าจำนวนหนึ่งในถุงของร้านซักแห้งซึ่งเหล่าพนักงานก็ลุกขึ้นมายิ้มลาอย่างสุภาพ

จิโน่บรรจงยื่นเสื้อผ้าบนไม้แขวนในถุงร้านซักแห้งใ