เมื่อนั้นมังกรกัณฐ์ยักษา ดิ่งดำเนินตัดริ้วเมฆายามวิหกวิกาลร้องบอกเพลาพลบค่ำ องค์เหาะเหินจากพลับพลาของพิเภกไปทางทิศอุดรอย่างว่องไว จวบชั่วเพลาเท่ากระต่ายกระพริบตาจึงทอดเนตรลงมาพบแมกไม้และหมู่มวลไพรพฤกษ์ขึ้นหนาทึบ แม้ดวงจันทร์จะควบราชรถทอแสงสุกสกาวทั้งนภาแต่ไม้ใหญ่ที่เบียดหนาก็พรางสายธารไว้จนไม่อาจแลเห็นได้ชัดเจน

           มังกรกัณณ์เหินหาวอยู่บริเวณนั้นอีกสองนานทว่าไม่อาจรู้ได้ว่าสายลำธารอยู่ที่ใด องค์จึงหยุดนิ่งและพยายามเงี่ยกรรณสดับเสียงน้ำไหลก็พบว่าอื้ออึงไปทั่วจนไม่อาจบอกเหนือใต้ว่าทิศใดคือลำธาร แต่เมื่อเจริญสติอย่างสงบ กลิ่นหอมดั่งปทุมมาลากลับต้องฆานจนองค์ทำนาสิกฟุดฟิดอย่างใคร่รู้

           “หอมจัง บุปผชาติพันธุ์ใดกัน

           ยักษ์หนุ่มดวงเนตรพราวอย่างตื่นใจ องค์จึงปราดลงไปยังต้นกลิ่นด้วยหวังว่าจะเด็ดดอกไม้หอมมาร้อยมาลัยเพื่อมอบให้ลักษมัณในวันพรุ่ง

           สายน้ำไหลเบื้องหน้าไม่อาจหยุดดวงเนตรที่สอดส่ายมองหามาลาหอมหวานของมังกรกัณฐ์ได้ ท่ามกลางแสงสลัวน้อยนิดของแสงพระจันทร์ที่ลอดผ่านทิวไม้หนาทึบลงมา องค์ดำเนินโดยมีฆานประสาทเป็นดั่งประทีปนำทาง กลิ่นหอมนี้เทียบเคียงได้กับเทวสุคนธ์จรุงกายนางอัปสรสวรรค์ที่เขาโปรดนัก แม้จะพยายามปรุงน้ำอบด้วยรากบุนนาคและรากมะซางเพื่อให้คล้ายคลึงกับเทวสุคนธ์แต่ก็ไม่อาจเทียบเคียงได้แม้ปลายกนิษฐา เพียงแต่ว่ากลิ่นมาลีนี้เหนือกว่าเทวสุคนธ์เสียอีก เป็นกลิ่นหอมที่ช่วยชุบชูใจราวกับมีอิทธิฤทธิ์ของตรีสุคนธ์โอสถปะปนอยู่ด้วย เพียงสูดกลิ่นก็ราวกับจะช่วยดับพิษร้อน ถอนพิษไข้ แก้ไข้เซื่องซึมได้ชะงัด ปลุกธาตุอันดับให้เจริญ กลิ่นหอมสุขุมช่วยกระจายลม แก้รำมะนา